getuigen à décharge, ook bij Hok op ontlastende info. Maar toen de Krijgsraadpresidente hem confronteerde met de aanklachten tegen de verdachte Themen, zei Hok ronduit “Ik weet niets hierover”.
Over de beschuldigingen inzake moord en uitlokking daartoe kon de minister niet veel zeggen. Hij bevestigde wel de verdachte te kennen, evenals enkele getuigen en slachtoffers. Hok zei ook de krantenjournalist Lesly Rahman, één van de 15 slachtoffers, te hebben gewaarschuwd om op zijn tellen te passen en geen domme dingen te schrijven.
In zijn toelichting op die waarschuwing zei Hok, dat hij Rahman als schoolvriend heeft gekend en dat die een heethoofd was, maar dan met een goede inborst, “een goed mens”. Hok was bang, dat zijn oude schoolgenoot zich met zijn kritische pen en scherpe vragen wellicht in de vingers zou kunnen snijden en dat hij eventueel in de cel zou kunnen belanden.
Hok deed de waarschuwing in de periode februari/maart 1982 toen hij in Suriname was, voordat hij naar Wageningen (Nederland) terugging voor voltooiing van zijn studie voor landbouwkundig ingenieur. Volgens de minister heersten er spanningen in het land en hij waarschuwde Rahman in het besef, dat journalisten zodanig kunnen schrijven, dat er rust wordt gebracht, maar ook zodanig dat de rust in het land wordt verstoord.
Hok ontkende ooit te hebben geweten, dat Rahman de dood te wachten stond. Nog minder zou hij kennis dragen van een dodenlijst, waarover meerdere getuigen eerder hebben gesproken. En toch wilde auditeur-militair Roy Elgin een nadere verklaring, omdat Hok ook had gezegd dat hij met de waarschuwingen “Weet wat je doet” en “No go skrifi don don sani” Rahman ook er op wilde attenderen, dat hij moest voorkómen om een hoop te worden gegooid met anderen, die onrust wilden stoken.
Die getuigenis wekte enigzins de indruk, dat hij mogelijk vooraf wist dat er mensen om het leven zouden worden gebracht. Eerdere informatie luidde, dat toppers van de politieke partij PALU, waarvan hij sinds toen een prominente figuur is,kennis droegen van die zogenaamde “zwarte lijsten”. De PALU voegde zich na de decembermoorden bij het militair regiem van Bouterse, nadat het kabinet was opgestapt. De PALU vormt anno 2012 opnieuw een coalitie met Bouterse’s NDP/ Mega Combinatie.
Hok zegt de dood van Rahman als pijnlijk te hebben ervaren en denkt, dat hij door anderen is misbruikt. Hok zei in zijn getuigenis, dat hij de indruk had dat het buitenland zich in de beginjaren tachtig bemoeide met de interne politiek van Suriname en dat de landelijke onrust mede daardoor werd gevoed. Hij maakte zich zorgen daarover. Reagerend op vragen van advocaat Kanhai, Krijgsraadpresidente Cynthia Valstein – Montnor en de auditeur-militair, zei Hok niets te hebben geweten van de aanvoer van wapens voor Bouterse en diens vrienden.
Volgens getuige Joyce Rahman, een zus van het slachtoffer Rahman, zou Hok garant staan voor de aanvoer van wapens en munitie voor Bouterse, zodat die goed stand kon houden tegen personen, die voor zijn regiem een bedreiging vormden. Hij moest zeker tot twee keer toe lachen toen Kanhai hem vroeg of hij een wapendepot had en of hij inderdaad wapenleverancier was.
Hok ontkende met een proestende lach, en kwam snel tot de ernst terug en vroeg zich vervolgens af, waar die vrouw dergelijke informatie vandaan had gehaald. De getuigen Wim Carbière (ex-militair en medeverdachte) en Bimla Gajadin (journalist) kwamen niet opdagen. Carbière zou op 8 en/of 9 december in het fort zijn geweest toen het bloedbad zich voltrok.
Chandra van Binnendijk, toentertijd collega-journalist van Rahman, ontkent dat ze samen met de verdachte Themen naar het adres van het latere slachtoffer is geweest om zich ervan te vergewissen, dat hij zich inderdaad daar ophield. De moeder van Rahman had in een getuigenis gezegd, dat dat wel zo was. Van Binnendijk was, net als Hok, Gajadien en Carbière, op verzoek van de verdediging opgeroepen.
nospang.net, 28/01/2012
